Reactie op bijdrage Hanna Oosterhof: De basis van het verhaal dateert van 1990 (geschreven met een MSX-computer…). Dat boek over Sofie verscheen veel later. En Jomanda: ik ken haar niet echt, maar het doet me denken aan Berendien uit Wisp (“Iets tegen hoofdpien? Aardappel’n!” (De Bie)). Ik denk niet dat Martijn daar zo enthousiast op gereageerd zou hebben. En over toeval zal ik het binnenkort nog wel eens hebben.
Zeer verrassend! Het lijkt inderdaad enigszins op de wereld van Sofie, alleen word je nu niet onderwezen, maar worden de vragen bij jezelf gedeponeerd. Ik ben zeer benieuwd naar het vervolg.
Tsja, het is wel leuk natuurlijk. Weer eens iets anders op het net. Maar je moet uitkijken dat het geen vaag gelul wordt. Zijn er hier nog mensen die denken dat filosofie vaag moet zijn?
Ik denk dat het antwoord op Vraag 1 het volgende is: Mayanda is het bewustzijn van Martijn. En stapje voor stapje maakt ze martijn bewuster van zijn werkelijke natuur. Er moet geen vervolg gezocht worden, er moet een groot inzicht ontstaan, waarbij alle andere inzichten in het niets vallen.
Fantastisch! Leuk, interessant. Ook moeilijk om de vragen te beantwoorden. De uitleg over het tweedimensionale vlak is verhelderend, kan het te maken hebben met het boek Mayanda zoekt? Het boek wat het vervolg is op alle boeken zoals wij die lezen? Immers, de boeken die we nu lezen zijn geschreven met een hier en nu bewustzijn-perspectief. Dat boek dat vanuit een ander perspectief geschreven is, en zo tegelijkertijd het verleden, heden en de toekomst onthult?
Reactie op Alex: Ik vind het een mooi geformuleerd antwoord, maar eigenlijk moet je het dichter bij jezelf zoeken….
Ik zal nog een hint geven: de vraag is niet voor niets zo omslachtig geformuleerd.
De aanwijzingen op een rijtje:
1 Peter zegt tegen Elis, die vraagt: ‘Welk boek pakt die Mayanda eigenlijk?’ (hoofdstuk 7): “Dat was de vraag niet.”
2 Het gaat om perspectiefverschuiving: zie het antwoord op vraag 1.
3 Peter zegt tegen Alex (zie hierboven): “Je moet het dichter bij jezelf zoeken.”
4 Zie ook het antwoord op vraag 8.
Een prachtige wereld, verbonden met de eenheid die er is. En toch verscheurd. Want onze dimensie begrijpt de volgende niet. Raakt aan, verkend, doorziet in ogenblikken van rust en stilte dat wat er meer is. Een contact vanuit kunst, vanuit de wereld van een ander. Welkom Mayanda, in de wereld van het onbegrensde. Welkom op de eindeloze weg van zien.
Reactie op vraag 3: Nee, ik geloof dat dit niet toevallig is. Wanneer er dingen hierna (of door het discussie ervan of door het praten met anderen hierover) voor mijn gevoel een positieve uitwerking hebben en vaak met kracht voel en weet ik dat ik goed bezig ben. Mocht er geen reactie komen en misschien op een dood spoor eindigen, dan is mijn aandacht en interesse ook weg. Tja, een ingewikkelde verhaal schrijf ik phew! misschien ook niet duidelijk voor anderen. Boeiend vind ik het verhaal nog – dus ik ga door met lezen. Bedankt.
Reactie op vraag 3: Ja, ik geloof wel in toeval, maar het is er allebei; soms zijn gebeurtenissen toeval, maar soms ook niet. Het overkomt me vaak en overtuigend niet toevallig, dat ik zeer sterk aan iemand zit te denken, en vervolgens de telefoon gaat en die iemand is aan de lijn. Dan is er dus wat mij betreft nog iets anders aan de hand, maar wat, dat weet ik niet.
Reactie op vraag 3: Toeval, ach natuurlijk is er een reden waarom ik bij deze pagina ben gekomen. Maar gek dat ik net een half uur geleden voor het eerst in mijn leven een boek over TAO heb opgeslagen en dat ik hier dit hoofdstuk tegenkom. Maar na het lezen van De Celestijnse Belofte, ben ik op gaan letten en ‘was er wel heel veel toeval’.
Reactie op vraag 3: Ik weet het niet zo met al dat “filosofische” gedoe… Wat bedoelt iedereen er toch mee? En wat willen jullie er mee? Om maar eens op toeval in te gaan: nou en? Wat moet je daar nou mee, of iets wel of niet toevallig is. Is dit een bewijs dat er een God bestaat? En dat die zich dan om bibliotheekpasjes bekommert? Ik denk een bovengemiddeld deel van mijn tijd aan nadenken te spenderen, maar voor dit soort zaken loop ik niet warm. En ook niet voor raadspelletjes (vraag 1). Daar gaat het toch niet om? Dus stel ter bezinning allemaal even de volgende vragen aan jezelf:
1: Wil ik per se dat er een God is die zich met mijn dagelijks leven bemoeit? En waarom? Kom ik misschien aandacht tekort? En is dit de manier om daar mee om te gaan?
2: Wat wil ik bereiken met filosofische bespiegelingen en mededelingen daarover? Wil ik voor mezelf wijzer worden of indruk maken op derden? Dit laatste is simpel gesteld, maar dat hoeft natuurlijk niets te zeggen over de relevantie: waar zit je ego? Ego verdwijnt heus niet als je het over filosofie en spiritualiteit hebt, in plaats van over zaken en politiek. En wat de relevantie van Ego is? Heel simpel: waar leef je voor? Voor jezelf of voor je imago? Wat is belangrijker: wat je bent ten opzichte van jezelf of ten opzichte van derden: vrienden, “men” of een (fictieve) God?
Reactie op Linda: Beste Linda, je stelt relevante vragen en dat is voor mij belangrijk omdat het me uitdaagt om mijn gedachten scherper te formuleren. Dat is meer eigen belang (innerlijke drang) dan dat ik indruk wil maken. Ik wil nog altijd liever onduidelijkheden opheffen dan ze cre├½ren (ondanks dat ik de schijn tegen heb). Je moet voorlopig maar aannemen dat ik precies weet waar ik het over heb. Zo is vraag 1 – ‘voor welk boek moet een vervolg gevonden worden’ – beslist niet als raadspelletje bedoeld.
Toeval kan je helpen je te verbazen en dat is een aardige invalshoek voor het zoeken naar antwoorden op levensvragen. De paradox is helaas dat je met extra hard denken eerder het tegendeel bereikt. Het is zoiets als roepen: lees dit niet. Wat je laatste vraag betreft: het belangrijkste is dat je bent; niet meer, maar ook niet minder. Met ├⌐├⌐n Ik (zie ook het antwoord op vraag 6), wat opnieuw een paradox is, want juist dan kan dat ego opgaan in de omgeving….
Ehm. Alhoewel de betekenis achter de koan me nogal onduidelijk blijft, is het wel een slim verhaal. Het stuurt wel aan tot nadenken en er was veel herkenning, maar… De vragen komen een beetje geforceerd., te plotseling. Ze zijn niet zo mooi opgenomen in de tekst. Overigens, toeval bestaat geloof ik niet. Al hetgeen dat aan het gebeuren is, kon gebeuren doordat het oorzaken heeft. Het complete proces is een lange keten van oorzaak en gevolg. natuurlijk zitten er ook aan deze theorie weer haken, maar het lijkt mij het meest logisch. Toeval is een verzameling van gebeurtenissen die merkwaardige verbanden lijken te hebben. Maar ik denk dat alles een oorzaak heeft, en dat het woord toeval vaak verkeerd gebruikt wordt. Ook als je kijkt naar hoeveel er niet gebeurt wat toevallig geweest was en dat alle gebeurtenissen bij een toeval een logische oorzaak hebben. het ligt aan de waarneming van de mens dat het toevallig lijkt. Denk ik. Nu. Maar dat kan later altijd weer veranderen. En ik hoop dat ik niet te vaag ben.
Vraag 6 : wat veroorzaakt vervorming Niet de ‘ikken’ veroorzaken vervorming. Het is voldoende om je ‘ikken’ te erkennen en herkennen om harmonie te cre├½ren. Het moeilijke is , net als in je contact met anderen, om de meeste dominante ikken niet toe te staan de zwakkere, maar desalniettemin ook aanwezige, te negeren of onderdrukken. Het is dus eerder het uit balans/evenwicht zijn dat vervorming veroorzaakt. Hoe langer je (bewust)leeft hoe meer ikken je zal ontdekken.Blijven zoeken en blijven balanceren is de boodschap. Evenwicht kan je pas krijgen als je alle elementen kent.
Voor mij gaf het geheel tekst/vraag/antwoord het gevoel dat het helemaal niet om het vervolg van een boek gaat maar om een vervolg van perspectiefontwikkeling. Elk volgend “boek” (wat ik ook niet opvat als een letterlijk boek maar een indrukmakende ervaring) geeft je weer een andere kijk op de dingen die er om je heen en met jou gebeuren (reacties zeer welkom!).
Het lijkt een beetje op de wereld van Sofie. En de sfeer van Jomanda. Is dat toeval?
Reactie op bijdrage Hanna Oosterhof: De basis van het verhaal dateert van 1990 (geschreven met een MSX-computer…). Dat boek over Sofie verscheen veel later. En Jomanda: ik ken haar niet echt, maar het doet me denken aan Berendien uit Wisp (“Iets tegen hoofdpien? Aardappel’n!” (De Bie)). Ik denk niet dat Martijn daar zo enthousiast op gereageerd zou hebben. En over toeval zal ik het binnenkort nog wel eens hebben.
Zeer verrassend! Het lijkt inderdaad enigszins op de wereld van Sofie, alleen word je nu niet onderwezen, maar worden de vragen bij jezelf gedeponeerd. Ik ben zeer benieuwd naar het vervolg.
Tsja, het is wel leuk natuurlijk. Weer eens iets anders op het net. Maar je moet uitkijken dat het geen vaag gelul wordt. Zijn er hier nog mensen die denken dat filosofie vaag moet zijn?
Ik denk dat het antwoord op Vraag 1 het volgende is: Mayanda is het bewustzijn van Martijn. En stapje voor stapje maakt ze martijn bewuster van zijn werkelijke natuur. Er moet geen vervolg gezocht worden, er moet een groot inzicht ontstaan, waarbij alle andere inzichten in het niets vallen.
Fantastisch! Leuk, interessant. Ook moeilijk om de vragen te beantwoorden. De uitleg over het tweedimensionale vlak is verhelderend, kan het te maken hebben met het boek Mayanda zoekt? Het boek wat het vervolg is op alle boeken zoals wij die lezen? Immers, de boeken die we nu lezen zijn geschreven met een hier en nu bewustzijn-perspectief. Dat boek dat vanuit een ander perspectief geschreven is, en zo tegelijkertijd het verleden, heden en de toekomst onthult?
Reactie op Alex: Ik vind het een mooi geformuleerd antwoord, maar eigenlijk moet je het dichter bij jezelf zoeken….
Ik zal nog een hint geven: de vraag is niet voor niets zo omslachtig geformuleerd.
De aanwijzingen op een rijtje:
1 Peter zegt tegen Elis, die vraagt: ‘Welk boek pakt die Mayanda eigenlijk?’ (hoofdstuk 7): “Dat was de vraag niet.”
2 Het gaat om perspectiefverschuiving: zie het antwoord op vraag 1.
3 Peter zegt tegen Alex (zie hierboven): “Je moet het dichter bij jezelf zoeken.”
4 Zie ook het antwoord op vraag 8.
Een prachtige wereld, verbonden met de eenheid die er is. En toch verscheurd. Want onze dimensie begrijpt de volgende niet. Raakt aan, verkend, doorziet in ogenblikken van rust en stilte dat wat er meer is. Een contact vanuit kunst, vanuit de wereld van een ander. Welkom Mayanda, in de wereld van het onbegrensde. Welkom op de eindeloze weg van zien.
Bij vraag 2: Op het eerste gezicht lijkt het een fictief verhaal, dat evenwel waar gebeurd kan zijn.
Reactie op vraag 3: Nee, ik geloof dat dit niet toevallig is. Wanneer er dingen hierna (of door het discussie ervan of door het praten met anderen hierover) voor mijn gevoel een positieve uitwerking hebben en vaak met kracht voel en weet ik dat ik goed bezig ben. Mocht er geen reactie komen en misschien op een dood spoor eindigen, dan is mijn aandacht en interesse ook weg. Tja, een ingewikkelde verhaal schrijf ik phew! misschien ook niet duidelijk voor anderen. Boeiend vind ik het verhaal nog – dus ik ga door met lezen. Bedankt.
Reactie op vraag 3: Ja, ik geloof wel in toeval, maar het is er allebei; soms zijn gebeurtenissen toeval, maar soms ook niet. Het overkomt me vaak en overtuigend niet toevallig, dat ik zeer sterk aan iemand zit te denken, en vervolgens de telefoon gaat en die iemand is aan de lijn. Dan is er dus wat mij betreft nog iets anders aan de hand, maar wat, dat weet ik niet.
Reactie op vraag 3: Toeval, ach natuurlijk is er een reden waarom ik bij deze pagina ben gekomen. Maar gek dat ik net een half uur geleden voor het eerst in mijn leven een boek over TAO heb opgeslagen en dat ik hier dit hoofdstuk tegenkom. Maar na het lezen van De Celestijnse Belofte, ben ik op gaan letten en ‘was er wel heel veel toeval’.
Reactie op vraag 3: Ik weet het niet zo met al dat “filosofische” gedoe… Wat bedoelt iedereen er toch mee? En wat willen jullie er mee? Om maar eens op toeval in te gaan: nou en? Wat moet je daar nou mee, of iets wel of niet toevallig is. Is dit een bewijs dat er een God bestaat? En dat die zich dan om bibliotheekpasjes bekommert? Ik denk een bovengemiddeld deel van mijn tijd aan nadenken te spenderen, maar voor dit soort zaken loop ik niet warm. En ook niet voor raadspelletjes (vraag 1). Daar gaat het toch niet om? Dus stel ter bezinning allemaal even de volgende vragen aan jezelf:
1: Wil ik per se dat er een God is die zich met mijn dagelijks leven bemoeit? En waarom? Kom ik misschien aandacht tekort? En is dit de manier om daar mee om te gaan?
2: Wat wil ik bereiken met filosofische bespiegelingen en mededelingen daarover? Wil ik voor mezelf wijzer worden of indruk maken op derden? Dit laatste is simpel gesteld, maar dat hoeft natuurlijk niets te zeggen over de relevantie: waar zit je ego? Ego verdwijnt heus niet als je het over filosofie en spiritualiteit hebt, in plaats van over zaken en politiek. En wat de relevantie van Ego is? Heel simpel: waar leef je voor? Voor jezelf of voor je imago? Wat is belangrijker: wat je bent ten opzichte van jezelf of ten opzichte van derden: vrienden, “men” of een (fictieve) God?
Reactie op Linda: Beste Linda, je stelt relevante vragen en dat is voor mij belangrijk omdat het me uitdaagt om mijn gedachten scherper te formuleren. Dat is meer eigen belang (innerlijke drang) dan dat ik indruk wil maken. Ik wil nog altijd liever onduidelijkheden opheffen dan ze cre├½ren (ondanks dat ik de schijn tegen heb). Je moet voorlopig maar aannemen dat ik precies weet waar ik het over heb. Zo is vraag 1 – ‘voor welk boek moet een vervolg gevonden worden’ – beslist niet als raadspelletje bedoeld.
Toeval kan je helpen je te verbazen en dat is een aardige invalshoek voor het zoeken naar antwoorden op levensvragen. De paradox is helaas dat je met extra hard denken eerder het tegendeel bereikt. Het is zoiets als roepen: lees dit niet. Wat je laatste vraag betreft: het belangrijkste is dat je bent; niet meer, maar ook niet minder. Met ├⌐├⌐n Ik (zie ook het antwoord op vraag 6), wat opnieuw een paradox is, want juist dan kan dat ego opgaan in de omgeving….
Ehm. Alhoewel de betekenis achter de koan me nogal onduidelijk blijft, is het wel een slim verhaal. Het stuurt wel aan tot nadenken en er was veel herkenning, maar… De vragen komen een beetje geforceerd., te plotseling. Ze zijn niet zo mooi opgenomen in de tekst. Overigens, toeval bestaat geloof ik niet. Al hetgeen dat aan het gebeuren is, kon gebeuren doordat het oorzaken heeft. Het complete proces is een lange keten van oorzaak en gevolg. natuurlijk zitten er ook aan deze theorie weer haken, maar het lijkt mij het meest logisch. Toeval is een verzameling van gebeurtenissen die merkwaardige verbanden lijken te hebben. Maar ik denk dat alles een oorzaak heeft, en dat het woord toeval vaak verkeerd gebruikt wordt. Ook als je kijkt naar hoeveel er niet gebeurt wat toevallig geweest was en dat alle gebeurtenissen bij een toeval een logische oorzaak hebben. het ligt aan de waarneming van de mens dat het toevallig lijkt. Denk ik. Nu. Maar dat kan later altijd weer veranderen. En ik hoop dat ik niet te vaag ben.
Vraag 6 : wat veroorzaakt vervorming Niet de ‘ikken’ veroorzaken vervorming. Het is voldoende om je ‘ikken’ te erkennen en herkennen om harmonie te cre├½ren. Het moeilijke is , net als in je contact met anderen, om de meeste dominante ikken niet toe te staan de zwakkere, maar desalniettemin ook aanwezige, te negeren of onderdrukken. Het is dus eerder het uit balans/evenwicht zijn dat vervorming veroorzaakt. Hoe langer je (bewust)leeft hoe meer ikken je zal ontdekken.Blijven zoeken en blijven balanceren is de boodschap. Evenwicht kan je pas krijgen als je alle elementen kent.
Voor mij gaf het geheel tekst/vraag/antwoord het gevoel dat het helemaal niet om het vervolg van een boek gaat maar om een vervolg van perspectiefontwikkeling. Elk volgend “boek” (wat ik ook niet opvat als een letterlijk boek maar een indrukmakende ervaring) geeft je weer een andere kijk op de dingen die er om je heen en met jou gebeuren (reacties zeer welkom!).